" دوستت دارم " را

من دلاویزترین شعر جهان یافته ام

این گل سرخ من است

دامنی پر کن از این گل که دهی هدیه به خلق

که بری خانه دشمن!

که فشانی بر دوست ،

راز خوشبختی هر کس به پراکندن اوست.

( لئو بوسکالیا)

و اگر آدم هم مثل آدم بود

و دلش نی لبکی بود حزین

می سرایید به اندازه یک حنجره در گوش زمان

قطعه شعری از عشق

که همین عشق سر آغاز من و عالم بود

قبل از این بود جهان یکه و در تنهایی

ظلماتی که یقین ماتم بود

پس جهان بی من

یا من بی عالم

بود چیزی که در آن چیز وجودی کم بود

و تویی جان جهان

نیز منم کالبدی

ارزشی بود اگر

بودن ما

(محمد بهزاد اخگر)