وقتي در شب راه مي رفتم

و در جستجوي پناهگاه گرمي بودم

از كنارم گذشت

گفتم:هي نگاه كن!

روي مژه هايت دانه ها ي برف ريخته است

و او گفت:اين برف نيست

پرهاي بالشي است كه خدا در آسمان تكانده است.

وسپس لبهاي خندانش را گشود

تا برفي را فوت كند

و ما هر دو خنديديم

بعد به چشمانش نگاه كردم

و ديدم كه چشمانش،گرمترين پناهگاه جهان است.

(شل سيلور استاين)

زني كه مي گفت هيچ وقت براي تحقق آن چيزهايي كه مي توانيد باشيد،دير نيست.

در اولين جلسه دانشگاه ،استاد ما خودش را معرفي كرد واز ما خواست كسي را بيابيم كه تا به حال با او آشنا نشده ايم،براي نگاه كردن به اطراف ايستادم ،در آن هنگام دستي به آرامي شانه ام را لمس كرد،بگشتم و خانم مسن كوتاه قامتي را ديدم كه با خوشرويي ولبخندي كه وجود بي عيب او را نمايش مي داد ،به من نگاه مي كرد.او گفت :سلام من رز هستم.هشتاد و هفت سال دارم.آيا مي توانم تو را در آغوش بگيرم؟پاسخ دادم:البته كه مي توانيد،و او مرا در آغوش خود فشرد.پرسيدم چه طور شما در چنين سن جواني به دانشگاه آمده ايد؟به شوخي و با خنده پاسخ داد:من اين جا هستم تا يك شوهر پولدار پيدا كنم،بعد بازنشسته شده و به مسافرت بروم.پرسيدم:نه ،جدا چه چيزي باعث شده؟كنجكاو بودم كه بفهمم چه انگيزه اي باعث شده او اين مبارزه را انتخاب كند.به من گفت:هميشه روياي داشتن تحصيلات دانشگاهي را داشتم.پس از كلاس به اتفاق تا ساختمان اتحاديه دانشجويي را قدم زديم و در يك كافه گلاسه سهيم شديم ،ما به طور اتفاقي دوست شده بوديم،براي سه ماه هر روز با هم كلاس را ترك مي كرديم،او در طول يك سال شهره كالج شد و به راحتي هر كجا كه مي رفت،دوست پيدا مي كرد ،او عاشق اين بود كه به اين لباس در آيد و از توجهاتي كه ساير دانشجويان به او مي كردند ،لذت مي برد.رز اين زندگي را دوست داشت.در پايان ترم از رز دعوت كرديم تا در ميهماني ما سخنراني كند.من هرگز چيزي را كه به ما گفت ،فراموش نخواهم كرد.وقتي او را معرفي كردند ،در حالي كه داشت خود را براي سخنراني مهيا شده اش ،آماده مي كرد،به سوي جايگاه رفت ،تعدادي از برگه هاي متون سخنراني اش به روي زمين افتادند ،آزرده و كمي دست پاچه به سوي ميكروفن برگشته وبه سادگي گفت:عذر مي خواهم ،من بسيار وحشت زده شده ام بنابراين سخنراني نمي كنم.اما به من اجازه دهيد تنها چيزي را كه مي دانم ،به شما بگويم.او گلويش را صاف كرد و گفت:ما بازي را متوقف نمي كنيم چون كه پير شده ايم ،ما پير مي شويم زيرا كه از بازي دست مي كشيم ،تنها يك راه براي جوان ماندن ،شاد بودن و دست يابي به موفقيت وجود دارد،بايد بخنديد و هر روز راضي باشيد.ما عادت كرديم كه رويايي داشته باشيم،وقتي روياهاي مان را از دست مي دهيم ،مي ميريم ،انسان هاي زيادي در اطراف مان پرسه مي زنند كه مرده اند ولي خود نمي دانند ،تفاوت بسيار بزرگي بين پير شدن و رشد كردن وجود دارد.اگر من كه هشتاد و هفت ساله هستم يك سال در تخت خواب وبدون هيچ كار ثمر بخشي بمانم ،هشتاد و هشت ساله خواهم شد،هر كسي مي تواند پير شود،پير شدن به هيچ استعدادي خدادادي يا توانايي نياز ندارد،رشد كردن هميشه با يافتن فرصت ها براي تغيير همراه است.متاسف نباشيد ،يك فرد سالخورده معمولا براي كارهايي كه انجام داده تاسف نمي خورد،بلكه براي كارهايي كه انجام نداده ،متاسف است.در انتهاي سال ،رز دانشگاهي را كه سال ها قبل آغاز كرده بود ،به اتمام رساند .يك هفته پس از فارغ التحصيلي ،رز با آرامش در خواب فوت كرد،بيش از دو هزار دانشجو در مراسم خاكسپاري او شركت كردند ،به احترام خانمي شگفت انگيز كه با عمل خود براي ديگران سرمشقي شد كه هيچ وقت براي تحقق همه آن چيزهايي كه مي توانيد باشيد ،دير نيست.(مجله موفقيت)