كودكان شوخي شوخي سنگ مي زنند ،قورباغه ها جدي جدي مي ميرند!

يكي از ثروتمندان دهكده مجاور،شيوانا وشاگردانش را براي صرف ناهار به باغ بزرگ خود دعوت كرده بود.اين مرد ثروتمند داراي زن و فرزندان و نوه هاي زيادي بود .ميزي بزرگ وسط باغ بر پا شده بود و روي آن انواع غذاها و ميوه ها قرار داشت.بچه ها و نوه هاي مرد ثروتمند هم براي شاد كردن محيط به طور دايم با خدمتكاران و زن و فرزند خود شوخي مي كرد.مثلا به خدمتكار مي گفت كه فردا او را به سختي ادب خواهد كرد و حقوق اين ماهش را قطع خواهد كرد و يا رفتار زن خود را مسخره مي كرد واز حركات خنده دار گذشته زن ياد مي كرد و با صداي بلند مي خنديد.هم چنين بچه ها را دست مي انداخت و خلاصه با روش هاي به ظاهر شوخ و خنده دار خود سعي مي كرد مجلس گرمي كند.شيوانا با حالت آزرده اي از مرد ثروتمند خواست كه به بچه ها بگويد به قورباغه ها سنگ نزنند و خودش هم مراعات كلامش را بكند و با شخصيت و حرمت انسان ها ي حاضر و غايب در مجلس شوخي نكند.مرد ثروتمند كه از اين رفتار شيوانا دلخور شده بود با ناراحتي گفت:به نظر مي رسد استاد با شوخي و خنده ميانه خوبي ندارند و غم و غصه را بيشتر ترجيح مي دهند؟شيوانا لبخند تلخي زد و گفت:اتفاقا برعكس من طرفدار شادي و نشاط واقعي ام.آن كودكان شوخي شوخي دارند سنگ مي زنند،اما آن قورباغه ها بي دليل جدي جدي دارند زخمي مي شوند و مي ميرند.آن خدمتكار از همين الان تا فردا به خاطر تهديدي كه تو به شوخي بر زبان راندي به طور جدي غمگين و افسرده شده است.اين زن و همسر تو هم به خاطر اين كه تو غضبناك نشوي ،شوخي هاي آزار دهنده ي تو را تحمل مي كند و با لبخند تلخ و شرمگينش غم دروني خود را بر ملا مي سازد.بچه ها هم از زخم زبان هاي تو هراسان اند و دايم سعي مي كنند از تو فاصله بگيزند .تو شوخي شوخي چيزي مي پراني و بقيه به طور جدي جدي آزار مي بينند.تو به من بگو كجاي اين گونه شوخي كردن مايه شادي و نشاط است تا من هم با تو بخندم! شيوانا اين را گفت و بلافاصله مجلس را ترك كرد و به دهكده خود بازگشت.(مجله موفقيت)

دلا بسوز كه سوز تو كارها بكند

نياز نيم شبي دفع صد بلا بكند

تو با خداي خود انداز كار و دل خوش دار

كه رحم اگر نكند مدعي خدا بكند

عتاب يار پريچهره عاشقا به نكش

كه يك كرشمه تلافي صد جفا بكند

طبيب عشق مسيحا دمست و مشفق ليك

چو درد در تو نبيند كرا دوا بكند

ز ملك تا ملكوتش حجاب بردارند

هرانكه خدمت جام جهان نما بكند

ز بخت خفته ملولم بود كه بيداري

بوقت فاتحه ي صبح يك دعا بكند

بسوخت حافظ و بوئي ز زلف يار نبرد

مگر دلالت اين دولتش صبا بكند

(حافظ)

مريم

در نيمه هاي شامگاهان آن زمان كه ماه،

زرد و شكسته ،مي دمد از طرف خاوران،

استاده در سياهي شب مريم سپيد،

آرام و سرگران

او مانده تا كه از پس دندانه هاي كوه،

مهتاب سر زند ،كشد از چهر شب نقاب.

بارد بر او فروغ و بشويد تن لطيف،

در نور ماهتاب.

بستان به خواب رفته و مي دزدد آشكار.

دست نسيم،عطر هر آن گل كه خرّم است.

شب خفته در خموشي و شب زنده دار شب،

چشمان مريم است.

(فريدون توللي)

جست و جو

در پشت چارچرخه ي فرسوده اي، كسي

خطي نوشته بود :

" من گشته ام نبود!

تو ديگر نگرد،

نيست!‌ ‌"

اين آيه ي ملال

در من هزار مرتبه تكرار گشت و گشت

چشمم براي اين همه سرگشتگي گريست.

چون دوست در برابر خود مي نشاندمش

تا عرصه ي بگوي و مگو ،مي كشاندمش:

در جست و جوي آب حياتي؟

در بيكران اين ظلمات آيا؟

در آرزوي رحم؟عدالت؟

دنبال عشق ؟دوست؟...

ما نيز گشته ايم

"و آن شيخ با چراغ همي گشت..."

آيا تو نيز ،-چون او- " انسانت آرزوست؟ "

گر خسته اي بمان و اگر خواستي بدان:

ما را تمام لذت هستي به جست و جوست.

پويندگي تمامي معناي زندگي ست.

هرگز

" نگرد !نيست‌ "

سزاوار مرد نيست... .

(فريدون مشيري)

بهار

هر روز كه از مدرسه مي آمد،روي سنگ بزرگي مي نشست وبا دسته ي كيفش بازي مي كرد.انتظار مي كشيد .انتظار قطاري كه رد شود ،مسافرها را ببيند و برايشان دست تكان دهد.مسافرها پشت پنجره ي قطار مي ايستادند وبراي دخترك دست تكان مي دادند.قطار تلق تلوق مي كرد و مي گذشت.چهره ها و دست ها در پنجره ها و در خطي تند محو مي شدند.يك لحظه ،فقط يك لحظه آن ها را مي ديد و ديگر هيچ.قطار و دست ها و چهره ها در پيچ كوه ها گم مي شدند.با ته مانده ي خاطره اي گذرا به خانه و روستا مي آمد.يك روز پسركي كه پيراهن آبي داشت و موهايش در باد تند قطار آشفته بود ،از پنجره ي قطار براي دخترك دست تكان داد و برايش آلوچه اي رسيده و بزرگ انداخت.دخترك مانده بود كه آلوچه را نگاه كند يا پسرك را.آلوچه تو هوا،توي باد چرخيد و چرخيد و پشت سر دختر افتاد.دختر هر چه گشت آلوچه را پيدا نكرد.آلوچه تو علف ها و گل هاي ريز وحشي گم شد.دختر با خاطره ي صورت خندان و موهاي آشفته ي پسر به خانه آمد.صداي هي هي پسر در گوشش ماند.قطار سوت زنان صدا را برد.دختر مي دانست او را ديگر نمي بيند ،اگر مي ديد مي گفت "آلوچه ات را گم كرده ام.يك بار ديگر برايم آلوچه پرت كن."دختر هر روز به ياد پسر و آلوچه ي گمشده بود.همه ي خاطره ها از قطار و مسافرها پاك شده بود و پاك مي شد،اما ،اين يكي مانده بود.روزي كه دختر مادر شده بود .پشت قطار پنجره ي قطار ايستاد.بچه اش را در بغل داشت.سال ها بود كه از آن روستا رفته بود.مادر نگاه كرد.سنگ را نديد.سنگي كه روزگاري رويش مي نشست ،لاي درخت هاي آلوچه گم شده بود .درخت ها غرق گل هاي ريز و سفيد و صورتي بودند،مثل عروس.(از كتاب پلو خورش نوشته ي هوشنگ مرادي كرماني)

دردهاي من

دردهاي من جامه نيستند

تا ز تن در آورم

چامه و چكامه نيستند

تا به رشته ي سخن در آورم

نعره نيستند

تا ز ناي جان برآورم

دردهاي من نگفتني است

دردهاي من نهفتني است

دردهاي من

گرچه مثل دردهاي مردم زمانه نيست

درد مردم زمانه است

مردمي كه چين پوستينشان

مردمي كه رنگ روي آستينشان

مردمي كه نامهايشان

جلد كهنه ي شناسنامه هايشان

درد مي كند

من ولي تمام استخوان بودنم

لحظه هاي ساده سرودنم

درد مي كند

انحناي روح من

شاخه هاي خسته غرور من

تكيه گاه بي پناهي دلم شكسته است

كتف گريه هاي بي بهانه ام

بازوان حس شاعرانه ام

زخم خورده است

دردهاي پوستي كجا؟

دردهاي دوستي كجا؟

اين سماجت عجيب

پافشاري شگفت دردهاست

دردهاي آشنا،دردهاي بومي غريب

دردهاي خانگي،دردهاي كهنه ي لجوج

اولين قلم،حرف حرف درد را

در دلم نوشته است

دست سرنوشت ،خون درد را

با گلم سرشته است

پس چگونه سرنوشت ناگزير خويش را رها كنم؟

درد،رنگ و بوي غنچه را ز برگهاي تو به توي آن جدا كنم؟

دفتر مرا،دست درد مي زند ورق

شعر تازه مرا،درد گفته است

درد هم شيفته است

پس در اين ميانه من

از چه حرف ميزنم؟

درد ،حرف نيست

درد،نام ديگر من است

من چگونه خويش را صدا كنم؟

(قيصر امين پور .روحش شاد)

حافظه براي عتيقه كردن عشق نيست،براي زنده نگه داشتن عشق است.

اگر پرنده را به قفس بيندازي ،مثل اين است كه پرنده را قاب گرفته باشي و پرنده ي قاب گرفته،فقط تصوّر باطلي از پرنده است.عشق ،در قاب يادها ،پرنده يي است در قفس ،منّت آب و دانه بر سر او مگذار و امنيت و رفاه را به رخ او نكش ،عشق ،طالب حضور است و پرواز ،نه امنيّت و قاب.

عشق به ديگري ضرورت نيست ،حادثه است .عشق به وطن ضرورت است نه حادثه.عشق به خدا تركيبي است از ضرورت و حادثه.

مگذار كه عشق ،به عادت دوست داشتن تبديل شود!مگذار كه حتي آب دادن گل هاي باغچه ،به عادت آب دادن گل هاي باغچه تبديل شود!عشق ،عادت به دوست داشتن و سخت دوست داشتن ديگري نيست،پيوسته نو كردن خواستني ست كه خود ،پيوسته ،خواهان نو شدن است ،و ديگرگون شدن .تازگي ذات عشق است و طراوت ،بافت عشق.چگونه مي شود تازگي و طراوت را از عشق گرفت ،و عشق همچنان ،عشق بماند؟

(برگرفته از كتاب يك عاشقانه ي آرام،نوشته ي زنده ياد نادر ابراهيمي)