ياس

نامه ی بسیار زیبای نادر ابراهیمی به همسرش:

2377 — Sun, 20 Dec 2009 09:37:53 GMT

همسفر!

در این راه طولانی كه ما بی‌خبریم

و چون باد می‌گذرد

بگذار خرده اختلاف‌هایمان با هم باقی بماند

خواهش می‌كنم! مخواه كه یكی شویم، مطلقا

مخواه كه هر چه تو دوست داری، من همان را، به همان شدت دوست داشته باشم

و هر چه من دوست دارم، به همان گونه مورد دوست داشتن تو نیز باشد

مخواه كه هر دو یك آواز را بپسندیم

یك ساز را، یك كتاب را، یك طعم را، یك رنگ را

و یك شیوه نگاه كردن را

مخواه كه انتخابمان یكی باشد، سلیقه‌مان یكی و رویاهامان یكی.

هم‌سفر بودن و هم‌هدف بودن، ابدا به معنی شبیه بودن و شبیه شدن نیست.

و شبیه شدن دال بر كمال نیست، بلكه دلیل توقف است

عزیز من!

دو نفر كه عاشق‌اند و عشق آنها را به وحدتی عاطفی رسانده است، واجب نیست كه هر دو صدای كبك، درخت نارون، حجاب برفی قله علم كوه، رنگ سرخ و بشقاب سفالی را دوست داشته باشند.

اگر چنین حالتی پیش بیاید، باید گفت كه یا عاشق زائد است یا معشوق و یكی كافی است.

عشق، از خودخواهی‌ها و خودپرستی‌ها گذشتن است اما، این سخن به معنای تبدیل شدن به دیگری نیست .

من از عشق زمینی حرف می‌زنم كه ارزش آن در «حضور» است نه در محو و نابود شدن یكی در دیگری.

عزیز من!

اگر زاویه دیدمان نسبت به چیزی یكی نیست، بگذار یكی نباشد .

بگذار در عین وحدت مستقل باشیم.

بخواه كه در عین یكی بودن، یكی نباشیم.

بخواه كه همدیگر را كامل كنیم نه ناپدید .

بگذار صبورانه و مهرمندانه درباب هر چیز كه مورد اختلاف ماست، بحث كنیم ،اما نخواهیم كه بحث، ما را به نقطه مطلقا واحدی برساند.

بحث، باید ما را به ادراك متقابل برساند نه فنای متقابل .

اینجا سخن از رابطه عارف با خدای عارف در میان نیست .

سخن از ذره ذره واقعیت‌ها و حقیقت‌های عینی و جاری زندگی است.

بیا بحث كنیم.

بیا معلوماتمان را تاخت بزنیم.

بیا كلنجار برویم .

اما سرانجام نخواهیم كه غلبه كنیم.

بیا حتی اختلاف‌های اساسی و اصولی زندگی‌مان را، در بسیاری زمینه‌ها، تا آنجا كه حس می‌كنیم دوگانگی، شور و حال و زندگی می‌بخشد نه پژمردگی و افسردگی و مرگ، حفظ كنیم.

من و تو حق داریم در برابر هم قدعلم كنیم و حق داریم بسیاری از نظرات و عقاید هم را نپذیریم.

بی‌آن‌كه قصد تحقیر هم را داشته باشیم .

عزیز من! بیا متفاوت باشیم.

کوتاه از فاطمه راکعی:

2377 — Wed, 16 Dec 2009 08:55:18 GMT

نسیان!

برجهای بلند می سازد

که کوتاهی اش را

حرفهای بزرگ می زند

که کوچکی اش را

زندگی می کند که مرگش را

فراموش کند انسان!

چیستم؟!

امروز هستم

فردا نیستم

در این میانه

"من"

اما چیستم؟

طفلکی!

قلبش را به حراج می برند

عشقش را به تاراج!

روحش را ارزان می فروشد

جسمش را گران

و...

پز زندگی می دهد طفلکی!

لباسهای عبوس!

با تنم قهرند

لباسهای عبوسی که

ژست می گیرند

که فخر می فروشند

که شقّ و رقند

با تنم قهرند!

شعر

آشفتگیهای مرا خواندی؟

شعری برای

گیسوانت بود.....

شعر

خودخواهی اش را می نویسد

وبا برچسب شعر

به دنیا صادر می کند

شاعر!

حباب

دیدید چگونه حباب

سبکباری اش را

به رخ آب می کشید!

درّه!

آسمان هق هق

از غمی عمیق می گریست

و.....

درّه بی تشویش

در عمق زیبایی خویش می نگریست...

(ناخنکی به زندگی)

دشتی و چشمه ای

و آب خنکی .....

ناخنکی به زندگی.....

گیسوانش

دیدید !

دختری که یک عمر

گیسوانش را

به باد سپرده بود

یک روز

تا چشم گشود

گیسوانش را

باد

با خود برده بود...

(فاطمه راکعی ،کتاب ناخنکی به زندگی)

کمک به کودکان گرسنه:

2377 — Mon, 14 Dec 2009 20:24:18 GMT

سازمان ملل مدتي است حركتي را برای کمک به کودکان فقیر جهان شروع کرده است که بر اساس آن به ازای هر کلیک روی یک سایت معرفی شده، به یک کودک گرسنه در جهان غذا و یا یک کتاب می‌رسد. سایت حقوق سبز بازدیکنندگان خود را دعوت می کند تا با مشارکت در بخش اهدای کتاب به کودکان و یا برنامه تامین غذا WFP سازمان ملل متحد با کلیک بر روی آدرس http://thehungersite.com بر روی دکمه زرد رنگ وسط صفحه کلیک کرده و به این ترتیب به ازای هر کلیک، کمپانیهای اسپانسر هزینه یک وعده غذای رایگان و یا اهدای یک کتاب را برای کمک به کودکان را تامین می‌کنند.

دو مطلب طنز از ابوالقاسم حالت،قسمتی از زندگی و آثار و اولین سرود جمهوری اسلامی سروده ایشان در ادامه

2377 — Thu, 10 Dec 2009 05:18:18 GMT

برعکس نهند نام زنگی، کافور:

خانمی می گفت :بچه مفنگی وارفته ای را دیدم که مادرش اسمش را رستم گذاشته بود!تصادفا همین خانم که آن طرز اسم گذاری را مسخره می کرد ،خودش بسیار بدترکیب تشریف دارد و اسمش ماه منیر است!

تنها فلان کچل خان نیست که اسمش زلفعلی است،از این جور اسم های بی مسمی فراوان است.مثلا پژمان چنانکه می دانید به معنی افسرده و اندوهگین و پژمرده است.آن وقت برخی از پدر و مادرها بدون توجه به معنی آن ،اسم بچه خود را که ازو انتظار شادی و شکفتگی دارند پژمان می گذارند.(نمونه ی آن مادر بزرگ من که وقتی برادر کوچیکم به دنیا آمده بود گفت اسمشو بزارین پژمان!بابام یه کلمه گفت فقط حسین.آخه توی ماه محرم به دنیا اومد)

دوشیزه ای را میشناسم که ویکتوریا صدایش می کنند ولی نام اصلی او که در شناسنامه اش نوشته شده سکینه است.خوب رانندگی می کند ولی گواهینامه ندارد و چند بار در امتحان رانندگی شرکت کرده و رد شده چون هر دفعه که برای امتحان حضور می یابد وقتی نوبت او می رسد ،افسر مسئول نامش را از روی کارتش میخواند و جلوی روی همه او را سکینه صدا میکند.او هم با شنیدن این نام چنان منقلب می شود که بدنش به لرزه می افتد و ودست و پای خود را گم می کند و پشت رل گیج می شود و آخر خیط می کند!

جوانی نامزدش را از روز اول آشنایی به نام رویا شناخته است .حالا در مجلس عقد ناگهان می بیند آقای عاقد هنگام بله گرفتن از عروس خانم او را خدیجه صدا می زند.بیچاره ناگهان قلبش به تپ تپ می افتد ،چون می ترسد در این روزگار وانفسا که در همه جا دست تقلب در کار است ،در هم آن جا هم کاسه ای زیر نیم کاسه باشد و یک دده مطبخی جای رویای او را بگیرد.

دو شاعر داشتیم که هر دو بیش از ده سال است به رحمت خدا رفته و عمرشان را به شما داده اند ،یکی سمیعی بود و دیگری بینش.

سمیعی به معنی شنوا است ولی مرحوم سمیعی گوشش سنگین بود .بینش هم به معنی بینایی است ،ولی مرحوم بینش چشمش به حدی ضعیف بود که حتی پیش پای خود را درست نمی دید.ظریفی بشوخی برای آنها یک رباعی ساخت که بیت آخرش این است:

آقای سمیعی است کر و بینش کور برعکس نهند نام زنگی ،کافور!

ماهی صد بار در روزنامه ها داد مردم از دست کسانی بلند می شود که خرابکار هستند و اسم خود را تعمیر کار گذاشته اند.کریمخان زند هنگام ساختن مسجد وکیل در جای خنکی نشسته بود و کارهای ساختمانی را تماشا می کرد .ناگهان چشمش به عمله ای افتاد که اورا کریم خشتمال می گفتند.در حالی که زیر آفتاب عرق می ریخت و خشت می زد،ناگهان سر را به طرف آسمان بلند کرد و چیزی گفت و خنده ای کرد.کریمخان کنجکاو شد و احضارش کردو علت آن حرکت را پرسید.عرض کرد:قربان ،بکار خدا خندیدم و گفتم:خدایا به کریمیت شکر!تو یک کریمی،و این سلطان مقتدر هم یک کریم است .من فقیر و بیچاره هم یک کریمم.ببین تفاوت ره از کجاست تا به کجا!کریمخان متاثر شد و غلیان جواهر نشانی را که در دست داشت به او بخشید و گفت:تو هم دیگر فقیر و بیچاره نیستی.

حل جدول

بیخود نیست که در هر سوراخی سر می کنی می بینی یکنفر مشغول جدول حل کردن است.و چند نفر هم کارهای خود را زمین گذاشته اند و مشغول کمک به او هستند .حل جدول در عین حال که سطح اطلاعات آدم را در همه زمینه ها بالا می برد ،لذت آور هم هست منتهی گاهی شرح بعضی از واژه ها طوری است که یا آدم سرگیجه می گیرد و از مرحله پرت می شود یا مدتی معطل می ماند تا آن واژه را پیدا کند.مثلا می بینی نوشته :از کشیدنی ها.و بلافاصله هزار چیزی مثل سیگار ،چپق و چیزهای دیگه از نظرت می گذرد که همه کشیدنی است.آدم ناز می کشد،منت می کشد،بار می کشد،رنج می کشد،عذاب می کشد،ستم می کشد ،آخر کدامش را بنویسد!

یا می بینی نوشته :وسیله ی ترقی و حرف اولش هم "پ" در آمده .فکر می کنی لابد جوابش پر رویی است ،یا پارتی بازی،یا پشت هم اندازی،یا پدر سوختگی.ولی آخر میبینی هیچکدام از اینها در نیامد و پشت کار در آمد که شاید اصلا با واقعیت تطبیق نکند.

یا میبینی در مورد واژه ای نوشته :جزو اسرار است ؟و مات می بینی ،که چه چیز را بنویسی .چون خیلی از چیزها جزو اسرار است .سن خانم ها،طرز اداره معاش کارمندی که هزار تومان حقوق و هفت سر عائله دا رد.همه جزو اسرار است،کدام را باید نوشت و کدام را نباید نوشت.

به دیدن دوستی رفته بودم .پسرش که جدول حل می کرد به واژه ای رسید که شرحش نوشته بود:از طلا قمیتی تر.وقتی آن را بلند خواند ،خواهر دم بختش جواب داد:"شوهر".پدرش گفت:"کلفت".مادرش گفت:"نوکر".و عمویش که بنایی داشت گفت:بنویس"سیمان".

در برخی از جدول ها هم می بینی طرح کننده جدول هر جا که توانسته شوخ طبعی یا شیطنتی کرده است.مثلا در برابر یک واژه نوشته بود:"مجازات چشم چرانی".من نوشتم سر تراشیدن.و درست در نیامد.آخر "ازدواج"در آمد.

جای دیگر نوشته بود :با طبیعت آدمی نمی سازد.و من گوشه گیری و جنگجویی و چند صفت دیگر را فکر کردم ولی آخر جوابش راستی و درستی در آمد.

برای انجام دادن کار اداری پیش یکی از آشنایان رفتم و دیدم با یک مداد و یک مداد پا ک کن به جان یک جدول افتاده است.به واژه ای رسید که در برابرش نوشته بود:کلید محبت.من گفتم بنویس:بوسه.همکارش اعتراض کرد و گفت :بوسه کدام است !بنویس:"پول".اگر بوسه کلید محبت باشد ،همه مثل آب خوردن کلید ساز می شوند.

در جای دیگر نوشته بود:باب دوستی را باز می کند.من گفتم تحفه.دیگری گفت:رشوه.سومی گفت:نان قرض دادن.در این میان یکی گفت شاید منظورش خاله خرسه است.

(از کتاب مجموعه آثار طنز ،نوشته ی ابوالقاسم حالت)

اهدا عضو:

2377 — Tue, 08 Dec 2009 05:25:45 GMT

سلام.می تونید برای تهیه کارت اهدا عضو به سایت اون که در پیوندهای وبلاگ قرار دادم مراجعه کنید.با چند تا کلیک بعد از سه ماه کارت را در خانه تان تحویل بگیرید.

خاطرات سیمین دانشور از نیما یوشیج.(در ادامه مطلب حتما بخونید )و همچنین نامه عاشقانه نیما به همسرش را

2377 — Sun, 29 Nov 2009 18:07:18 GMT

یكبار هم نیما برای ارتباط نزدیكتر عاطفی با عالیه، از شما نظر خواسته بود، و گفته بود: خانمِ آل احمد! جلال چكار می‌كند كه تو آنقدر با او خوب هستی؟ به من هم یاد بده كه من هم با عالیه همان كار را بكنم؟

من گفتم آقای نیما كاری كه نداره، به او مهربانی كنید، می‌بینید این همه زحمت می‌كِشَد، به او بگویید دستت درد نكند. در خانه‌ی من چقدر ستم می‌كِشی. جوری كنید كه بداند قدرِ زحماتش را می‌دانید. گاهی هم هدیه‌هایی برایش بخرید. ما زنها، دلمان به این چیزها خوش است كه به یادمان باشند. نیما پرسید: مثلاً چی بخرم؟ گفتم: مثلاً یك شیشه عطرِ خوشبو یا یك جورابِ ابریشمی‌خوش رنگ یا یك روسری قشنگ … نمی‌دانم از این چیزها. شما كه شاعرید، وقتی هدیه را به او می‌دهید یك حرفِ شاعرانه ی قشنگ بزنید كه مدتها خاطرش خوش باشد.

این زن این همه در خانه ی شما زحمتِ بی اجر می‌كشد. اجرش را با یك كلامِ شاعرانه بدهید، شما كه خوب بلدید. مثلاً بگویید: عالیه! دیدم این قشنگ بود، بارِ خاطرم به تو بود، برایت خریدَمِش. نیما گفت: آخر سیمین، من خرید بلد نیستم، مخصوصاً خرید این چیزها كه تو گفتی. تو می‌دانی كه حتی لباس و كفشِ مرا عالیه می‌خرد. پرسیدم: هیچ وقت از او تشكر كرده اید؟ هیچ وقت دستِ او را بوسیده‌اید؟ پیشانی اش را؟ نیما پوزخندِ طنزآلودِ خودش را زد و گفت: نه. گفتم: خوب حالا اگر میوه‌ی خوبی دیدید مثلاً نارنگی شیرازی درشت یا لیموی ترشِ شیرازی خوشبو و یا سیبِ سرخِ درشت، یكی دو كیلو بخرید و با مِهر به رویش بخندید …

نیما حرفم را قطع كرد و گفت: و بگویم عالیه! بارِ خاطرم به تو بود. نیما خندید، از خنده‌های مخصوصِ نیمایی و عجب عجبی گفت و رفت. حالا نگو كه آقای نیما می‌رود و سه كیلو پیاز می‌خرد و آنها را برای عالیه خانم می‌آورد و به او می‌گوید: بیا عالیه. عالیه خانم می‌پرسد: این چی هست؟ نیما می‌گوید: پیازِ سفیدِ مازندرانی، خانمِ آلِ احمد گفته. عالیه خانم می‌گوید: آخر مردِ حسابی! من كه بیست و هشت من پیاز خریدم، توی ایوان ریختم. تو چرا دیگر پیاز خریدی؟ نیما باز هم می‌گوید كه خانمِ آلِ احمد گفته. عالیه خانم آمد خانه‌ی ما و از من پرسید كه چرا به نیما گفته ام پیاز بخرد. من تمام گفتگوهایم را با نیما، به عالیه خانم گفتم. پرسید: خوب پس چرا این كار را كرد؟ گفتم: خوب یك دهن كجی كرده به اَداهای بوژوازی. خواسته هم مرا دست بیاندازد و هم شما را. یك شب یادمان نیما گرفتند تو دانشكده هنرهای زیبا. قضیه‌ی پیاز رو گفتم. كه عوض اینكه بره كادو بخره، گفت بیا عالیه، پیاز.

شعر حميد مصدق براي فروغ فرخزاد وجوابيه فروغ(برگرفته از وبلاگ فریاد فردا)

2377 — Wed, 25 Nov 2009 20:34:12 GMT

حميد مصدق خرداد 1343"

تو به من خنديدي و نمي دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب آلود به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز،

سالهاست كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان مي دهد آزارم

و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

كه چرا باغچه كوچك ما سيب نداشت

" جواب زيباي فروغ فرخ زاد به حميد مصدق"

من به تو خنديدم

چون كه مي دانستم

تو به چه دلهره از باغچه همسايه سيب را دزديدي

پدرم از پي تو تند دويد

و نمي دانستي باغبان باغچه همسايه

پدر پير من است

من به تو خنديدم

تا كه با خنده تو پاسخ عشق تو را خالصانه بدهم

بغض چشمان تو ليك لرزه انداخت به دستان من و

سيب دندان زده از دست من افتاد به خاك

دل من گفت: برو

چون نمي خواست به خاطر بسپارد گريه تلخ تو را

و من رفتم و هنوز سالهاست كه در ذهن من آرام آرام

حيرت و بغض تو تكرار كنان

مي دهد آزارم

و من انديشه كنان غرق در اين پندارم

كه چه مي شد اگر باغچه خانه ما سيب نداشت

مردی که فقط یک لبخند زندگی‌اش را نجات داد!!

2377 — Sun, 22 Nov 2009 14:59:21 GMT

آنتوان دو سنت اگزوپری نویسنده شاهزاده کوچولو را حتما می‌شناسند. اما شاید همه ندانند که او خلبان جنگی بود و درجنگ با نازیها کشته شد.او قبل از شروع جنگ جهانی دوم هم در اسپانیا با دیکتاتوری فرانکو می‌جنگید. او تجربه‌های حیرت آور خود را در مجموعه‌ای به نام لبخند گرد آوری کرده است. وی در یکی از خاطراتش می‌نویسد که او را اسیر کردند و به زندان انداختند و از روی رفتارهای خشونت آمیز نگهبانها حدس زده بود که روز بعد اعدامش خواهند کرد می‌نویسد: مطمئن بودم که مرا اعدام خواهند کرد به همین دلیل بشدت نگران بودم. جیب‌هایم را گشتم تا شاید سیگاری پیدا کنم که از زیر دست آنها که حسابی لباس‌هایم را گشته بودند در رفته باشد یکی پیدا کردم و با دست‌های لرزان آن را به لب‌هایم گذاشتم ولی کبریت نداشتم. از میان نرده‌ها به زندانبانم نگاه کردم. او حتی نگاهی هم به من نینداخت درست مانند یک مجسمه آنجا ایستاده بود.

فریاد زدم "هی رفیق کبریت داری؟"
به من نگاه کرد شانه هایش را بالا انداخت وبه طرفم آمد. نزدیک تر که آمد و کبریتش را روشن کرد بی اختیار نگاهش به نگاه من دوخته شد. لبخند زدم و نمی‌دانم چرا؟ شاید از شدت اضطراب، شاید به خاطر این که خیلی به او نزدیک بودم و نمی‌توانستم لبخند نزنم.
در هر حال لبخند زدم وانگار نوری فاصله بین دلهای ما را پر کرد، میدانستم که او به هیچ وجه چنین چیزی را نمیخواهد، ولی گرمای لبخند من از میله‌ها گذشت وبه او رسید و روی لبهای او هم لبخند شکفت. سیگارم را روشن کرد ولی نرفت و همانجا ایستاد مستقیم در چشمهایم نگاه کرد و لبخند زد من حالا با علم به اینکه او نه یک نگهبان زندان که یک انسان است به او لبخند زدم نگاه او حال و هوای دیگری پیدا کرده بود.
پرسید: بچه داری؟ " با دستهای لرزان کیف پولم را بیرون آوردم وعکس اعضای خانواده‌ام را به او نشان دادم وگفتم: اره ایناهاش". او هم عکس بچه هایش را به من نشان داد و درباره نقشه‌ها و آرزوهایی که برای آنها داشت برایم صحبت کرد. اشک به چشم‌هایم هجوم آورد. گفتم که می‌ترسم دیگر هرگز خانواده ام را نبینم، دیگر نبینم که بچه‌هایم چطور بزرگ می‌شوند. چشم‌های او هم پر از اشک شدند. ناگهان بی آنکه که حرفی بزند. قفل در سلول مرا باز کرد ومرا بیرون برد. بعد هم مرا بیرون زندان و جاده پشتی آن که به شهر منتهی می‌شد هدایت کرد نزدیک شهر که رسیدیم تنهایم گذاشت و برگشت بی‌آنکه کلمه‌ای حرف بزند.

سخنانی از مارک تواین:

2377 — Wed, 18 Nov 2009 11:18:16 GMT

انسان فقط یک سلاح واقعا موثر دارد و آن خنده است.

مشکل این نیست که تعداد احمق ها زیاد است ،مشکل در توزیع نامناسب آن هاست.

زندگی بی نهایت شادتر بود اگر در 80 سالگی به دنیا می آمدیم و به تدریج به 18 سالگی می رسیدیم.

کار یعنی هر چیزی که مجبور به انجام دادنش باشید و بازی یعنی هر چیزی که مجبور به انجام دادنش نباشید.

وقتی کبوتری شروع به معاشرت با کلاغ ها می کند پرهایش سفید می ماند ولی قلبش سیاه میشود.

تنها راه تندرستی :خوردن خوردنی های بدمزه ،نوشیدن نوشید نی های مشمئز کننده و انجام کارهای تنفر آور است.

بهتر است دهانتان را ببندید و ابله به نظر برسید تا اینکه دهانتان را باز کنید و جای هیچ تردیدی باقی نگذارید.

در مدت زمانی که یک قصه ی دروغ، دنیا را دور می زند و برمی گردد،یک قصه راست هنوز دارد بند کفش هایش را می بندد.

وقتی جوان تر بودم همه چیز را به خاطر می آوردم ،حالا می خواست افتاق افتاده باشد ،یا نه.

تفاوت بین حرف راست و حرف تقریبا راست مثل تفاوت صاعقه است با کرم شبتاب.

اگر می خواهید داستان شما خوب در بیاید باید حواستان به دو چیز باشد ،اینکه خوب ها برنده شوند و این که بدها ببازند.با این حال مشکل بیشتر داستان ها این است که همه بدها را با "حداکثر سرعت ممکن"به قعر جهنم می فرستند.

نوشتن یک قصه طنز کاری است جدی و سخت.چون قصه گو باید تمام تلاشش را بکند تا کسی نفهمد که هیچ نکته خنده داری در قصه اش وجود نداشته است.

مبنای هر آمریکایی-از جمله کار خودم-عبارت است از:سر هم کردن رشته ای از تکه های بی ربط و چرند به صورتی سردر گم و بی هدف به شرط اینکه بتوانی خودت را بی اطلاع از بی ربطی آن ها و بی گناه جا نزنی.

2377 — Sat, 14 Nov 2009 13:07:24 GMT

اما من

اما من تنها غنوده ام

در پناهگاه بسیار زخمها

برف هنوز

چشمانم را فرو نبسته است

مردگان ،گرده بر گرده ام

به هزار زبان خموش.

هیچ کس ام دوست نمی دارد و

از برای من فانوسی تکان نداده است.

(اینگه بورگ باخمان)

چراغ

بیراهه رفته بودم

آن شب

دستم را گرفته بود و می کشید

زین بعد همه عمرم را

بیراهه خواهم رفت.

(حسین پناهی)

مادر بزرگ:

گم کرده ام در هیاهوی شهر

آن نظر بند سبز را

که در کودکی بسته بودی به بازوی من

در اولین حمله نا گهانی تاتار عشق

خمره دلم

بر ایوان سنگ وسنگ شکست

دستم به دست دوست ماند

پایم به پای راه رفت

من چشم خورده ام

من تکه تکه از دست رفته ام

در روز روز زندگانیم.

(حسین پناهی)

بیکرانه:

در انتهای هر سفر

در آیینه

دارو ندار خویش را مرور می کنم

این خاک تیره ،این زمین

پاپوش پای خسته ام

این سقف کوتاه آسمان

سرپوش چشم بسته ام

اما خد ای دل

در آخرین سفر

در آیینه به جز دو بیکرانه کران

به جز زمین و آسمان

چیزی نمانده است

گم گشته ام ،کجا

ندیده ای مرا؟

(حسین پناهی)